Duymadın Şiiri - Sadık Kocabaş

DUYMADIN
Geceyi gözümde sabaha böldüm,
Bir kere duymadın, hâlim ne diye?
İçimde bin defa sessizce öldüm,
Bir kere duymadın, hâlim ne diye?

Duvarlar üstüme geldi yürüdü,
İçimi yalnızlık hissi bürüdü.
Bu sevda peşinden beni sürüdü,
Bir kere duymadın, hâlim ne diye?

Takvim yaprakları küle döndüler,
Hatıralar gelip beni böldüler.
Gözyaşım içime aktı, güldüler,
Bir kere duymadın, hâlim ne diye?

Felek ince ince bağrımı oydu,
Umut dediğim dal elimde soldu.
Kalemsiz Şair’in yüreği doldu,
Bir kere duymadın, hâlim ne diye?