Duygular Eceliyle Ölmez Şiiri - Mucize Ş ...

Duygular Eceliyle Ölmez

Duygular eceliyle “ölmez”,
Vardır bir katili mutlaka…
Kimi zaman bir veda cümlesi,
Kimi zaman suskunluk
Çeker tetiği usulca.

Bir insan bir gecede değişmez derler,
Oysa insan,
Bir kırgınlıkta yabancı olur kendine.
Aynı gözlerle bakar aynalara
Ama içindeki çocuk
Artık tanımaz yüzünü.

Duygular zamanla ölmez aslında,
Zaman sadece toprağı örter üstüne.
Asıl öldüren;
Eksilen ilgidir,
Yarım bırakılan cümlelerdir,
“İyiyim” deyip içe gömülen çığlıklardır.

Bir sevda düşün mesela,
Başladığında gökyüzü kadar sonsuz…
Sonra birinin gururu girer araya,
Birinin korkuları,
Birinin susmaları…
Ve aşk,
Kurşun yemiş bir kuş gibi
Sessizce düşer kalbin kıyısına.

Kimse bir anda vazgeçmez aslında.
İnsan sevdiğini terk etmeden önce
Defalarca içinde gömer.
Bir bakış eksilir önce,
Sonra heyecan,
Sonra merak…
En son da “biz” kelimesi
Yetim kalır dudaklarda.

Duygular eceliyle ölmez,
Bir ihanet sarar boğazını gecenin.
Bir yalan karışır nefese,
Bir kırık güven çöker omuzlara…
Ve insan,
Sevdiğinin ellerinde bile
Üşümeyi öğrenir.

Bazı katiller görünmezdir;
Mesafe gibi…
Kalabalıklar gibi…
Geç kalınmış özürler gibi…
“Sonra konuşuruz” deyip
Bir ömrü susturanlar gibi…

Ne garip değil mi?
Bir zamanlar uğruna dünyayı yakacağın insan,
Sonra içinde küle dönüyor yavaşça.
Ve sen hâlâ onu severken bile
Eskisi gibi sevemiyorsun.

Çünkü bazı yaralar kanamaz,
Ama öldürür.
Bazı vedalar yaşanmaz,
Ama bitirir.
Bazı insanlar gitmez,
Ama yokluğunu bırakır odalara.

Duygular eceliyle ölmez sevgilim,
Vardır bir katili mutlaka…
Kimi fazla gururdur bunun adı,
Kimi değersizlik,
Kimi de sevgiyi taşıyacak kadar
Cesur olamayış…

Ve insan en çok da şunu öğreniyor sonunda:
Kalp yorulunca değil,
İnanmayı bırakınca bitiyor her şey.

Söz: Mucize