Ben hüzünler bozkırında açan gamlı papatya
Hiç düşünmeden bastın üstüme ezdin beni
Seni bu kadar çok severken
Küçücük yüreğimde yalnız seni taşırken
Terbiyesiz dedin, uzaklaştın yıktın beni
Karşılık beklemeden büyüttüm bu sevdayı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




esaret yıkılan bir benilk.taşınması ağırlaşan koca bir yürek.tebrikler.
işte duygular çaresiz ve firarda sen çok yaşa
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta