Duydum ki efkârlıymış Şiiri - Volkan Gül ...

Duydum ki efkârlıymış,
bir fincan kahve alıp,
bir dal da sigara yakıyormuş,
geceye karşı.
Dumanı gökyüzüne karışırken,
yıldızların arasından,
çoban yıldızını arıyormuş.
Söylentilere göre,
kokumu özlüyormuş.

Aslında
kahve falında kader aranır,
ama o beni telvenin dibide değil,
dudaklarının hatırasında bulur anca
Sigaranın ucunda yanıp tükenen,
yalnızca tütün değil,
benim yokluğum,
benim hasretim
Benim içimde yanan ateşimdir.

Duydum ki efkârlıymış,
gökyüzüne dalıyormuş.

Eski çağlarda tanrılar gökyüzünde diye,
insanlar diz çöker, dua edermiş.
O şimdi gökyüzüne bakarken,
Tanrıları değil,
yolunu kaybetmiş gibi,
çoban yıldızını arıyormuş.

Aslında
çoban yıldızı yolunu kaybedenlere değil,
yüreğini kaybedenlere yanar, yüreğini.

Duydum ki efkârlıymış,
kokumu özlüyormuş.

Belki de,
burnunda tüten ben değilim.
belki de içimdeki
ince sızım,
belki de her nefeste içinden geçirdiği,
ama söyleyemediği ,
yarım kalan sevgisidir.

kahvenin telvesi soğudukça,
onun kederi ısınır.
eğildikçe yalnızlığını görür.
Sigarasını derin derin çektikçe
ateşimi arar,
ama o ateş yanmaz,
duman olur, göğe savrulur.
o dumanın içinde,
benim sesim gizlenir
benim dokunuşum saklanır.

Duydum ki efkârlıymış,
her şeyde beni arıyormuş.
Gökyüzünde, kahve telvesinde,
dudaklarının arasından savrulan dumanda
Oysa,
ben çoktan giz oldum onun için.
Özlediği, ama dokunamadığı
hatırlayıp, yaşayamadığı
Göğe yükselmiş bir efsane gibi,
varlığına inandığı,
ama göremediği

sonunda…
Bir sigaranın dumanıda kaybolur,
bir kahvenin telveside donarkalır,
bir yıldızın ışığıda söner gider.
Benim kokum burnunda tüterken
anlar ki, anlar ki
özlemek bir tanrıya tapmaktan farksızdır.
Elini uzatır, dokunamaz,
adımı anar, sesimi duyamaz
kokumu içine çeksede,
asla bana varamazsın.

Duydum ki efkârlıymış,
Efkârlıymış da,
Gidin söyleyin ona
Ben
onun özlediği kokuda,
çoktan yanmışım.
o nefes aldıkça da tekrar tekrar yanacağım...
Volkan Gülbitti

Hüseyin Erdinç hocamın katkılarıyla🫴❤️🌹🌿