Duy(-mak) Şiiri - İzzet Eşkinazi

Bir doyumsuz saba rüzgarı tenimdeki.
Haber veriyor nihayetini aşkımın
Ve kabul ediyorum artık, çünkü yarın
Yokmuş aslında başından beri
Kabul ediyorum ağlamaksız bakışlarla.
Rüzgarı esen benmişim oysa
Bir rüzgarı esen benim.
Gözlerim dolmaz belki
Bende sevgisiz kalan benim
Yalnız kalmak bu kadar mı kolaydı
Bensiz de kalan benim

Esmemeliymiş, değmemeli her tene
Usulca ayrılmalı benden bana

Devinimin azizliğini bilirim.

Ve işte Krakofta da değilim kapris barında da
Anladım dönünce öz yurduma
Ne imiş yalnızlığın anlamı

Bir dünyayı yıkmaya
Sevgisizliğin anlamı yeter
Yeter bulandırmayın artık
Zihinleri ve aşıkları
Siz yalnızsınız, hep birlikte.
Yalnızım.
Hep yalnız hep yalnız
Ve duyulmamak içten içe
Sevilmemek ve bilmek kaybettiğini
Sevilmeyi ve konuşmamak
Hep karşıdan beklemek
Hep demlenmek aşıksız
Ve düşünmek yalnızlığını
Bir sevgilinin yanaştığını ve
Usulca ayrıldığını otururken
Bir deniz kıyısında ve bakarken
Karşı kıyı, İstanbul. İstanbul O'ydu oysa
Ben de uzaktım ona bir deniz yolu kadar
Saçları dalgalı İstanbul ve uzaktık birbirimize
Oysa o bile bilmiyordu İstanbul olduğunu ama
Ben onu birde tanırım. Şaşmam
El sıkışamam, hayranlıkla bakarım.
Sevgilinin rüzgarı değil bu, benim esintim
Yol biter ben de geri dönerim.
Oysa ne yol değişir ne de ben.
Ne de yolda olan değişir ve şaşmaz.
Bir Beyazıt değil ki burası ki destanı yazılsın
Taş döşemeli bir yol, aşıklı ama aşıksız
Dur demeye kalmadan biter ve başlardı oysa.
Beli de karınca belinden ince değildi oysa
Ama yine sevilmişti, ben değildim
Seven birisi varsa orada
Duymuştu o da benim
Olmadığımı sevgide ve unutmuştu
Bir yeni esintide.
Ayrılık gözlerimizdeydi birbirimize bakmaya başlayan.
Ayrılık aşıksız sözlerimizdeydi ve
Ne bir garson getirmişti onu
Ne de sen ısmarlamıştın.
Ayrılık yalnızlığımdaydı benim
Bir daha karşına çıkmamamdaydı senin
Ve git demeye kalmadan ayrılmaktı bir ömürden