düşündükçe, bazı anılar ve güncellik iç içe geçmiş gibi. bundan beş yıl önce yanımda çalışan başı örtülü bayanla, bir sohbet esnasında konu ile ilgili olarak kendisine bir soru sormuştum. soru şu: "peygamberimiz şu an burada olsa, dese ki kendini buradan aşağı at. atar mısın? " "hiç düşünmeden atlarım" dedi. bulunduğumuz nokta dördüncü kat ve zemin betondu.
bu nasıl bir inançtı ki, bir istek üzerine hayatını tehlikeye atıyor. ha bu tehlikeye atılan hayatın sonunda bir kazanç olsa belki... yani ölümle sonuçlanacak bir başlangıç başkalarına yarar sağlıyorsa, yani şehit oluyorsanız, vatan müdafaası söz konusu ise,
bu ölüm anlamlı bir son olur.
burada dinin de cevaz vermediği bir davranış biçimi ile karşı karşıyayız. din temelde (islamiyet) aklı ve de aklı düşünerek kullanmayı emreder.
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta