Düştü Şiiri - Aydın Ahmet

Şu yalan dünyada huzur ararken
Herkese rahatlık, bana şer düştü
El âlem yaylaya çadır kurarken
Herkese serinlik, bana ter düştü

Düşündüm feraha giden çareyi
Çırayla aradım her bir kareyi
Atı olan çoktan geçti dereyi
Herkese küheylan, bana ker düştü

Gönlüm çiçek açmaz çok dala kondu
Vefasızlar beni taş demir sandı
Hicran ateşinde çok canım yandı
Herkese soğuk su, bana kor düştü

Varsılın kahvesi közde kaynadı
Etim kemiğimi herkes çiğnedi
Eller sefa sürdü, gülüp oynadı
Herkese kahkaha, bana zar düştü

Hep bana rastladı nankör kediler
Yamyamlarım beni canlı yediler
Artık bir menfaat çıkmaz dediler
Herkese iz’anlı, bana kör düştü

Hekimle ahbabım şu genç yaşımda
Azrail iz sürer, her gün peşimde
İhtiyar olmadan otuz beşimde
Herkese afiyet, bana çör düştü

Bir şey bırakmadı ağası beyi
Hamutla götürdü yüklü deveyi
Açıkgözler yerken türlü meyveyi
Herkese bostanlık, bana kır düştü

Çok hakkım yenildi bunu bileler
Oynandı üstüme türlü hileler
Pay oldu sonunda bütün kileler
Herkese tam dokuz, bana bir düştü

Namertlerin suyu aktı yokuşa
Dur diyen çıkmadı böyle akışa
Zengin kabanıyla girdi de kışa
Herkese kolayı, bana zor düştü

Böyledir dünyanın bozuk tartısı
Bakraçta süt bitti, kaldı tortusu
Cingöz olamadım işin doğrusu
Herkese kaymağı, bana lor düştü