Düşler Sokağı Şiiri - Muhammet Salih Zengin

Gece şehrin omuzlarına siyah bir şal örtetken
Bir sokak doğar adı dudaklarda eriyen bir
Kar gibi
Düşler Sokağı

Kaldırımları ay ışığından dökülmüş cam kırıkları
Her adımda ayak tabanına saplanan bir hatıra
Sarı lambalar sisli bir duman gibi titrek ve yaşlı
Gölgeleriyle oynar eski oyuncakların ruhları

Burada saatler pas tutmuş bir gemi dümeni
aman denizi durgun ve dalgasız
Kediler, yıldız tozundan yapılmış pelerinlerle
Masallar fısıldar çöp tenekelerinin diplerine

Bir kapının eşiğinde uyuklayan ilk öpücük
Rüzgârın cebinden düşürdüğü solgun mektup
Pencereler, geceye açılmış kirpikler gibi titrer
Arkasında saklı bir çocuk gülüşü

Kaybolan anahtarlar bulunur bu sokakta
Unutulmuş isimler geri döner dudaklara
Yıldızlar eğilip fısıldar henüz bitmedi yolculuk
Ve her köşe başı bir ihtimalin aynası

Düşler Sokağında yürürsen eğer
Ayak izlerin silinir, ama yağmurla kalbin ıslanır
Çünkü burada her taş bir dileğin mezarı değil
Umutların yeni bir dünyanın tohumu.