Düş Ör Şiiri - Kasım Kobakçı

Boş konuşmaları bırak, bizi gör,
Kaçırdığın bakışların bana kör,
Biraz beni hisset, lekeli düş ör.
*
At bütün o telaşları, gel uzlaş,
Kırık dökük kuytulardan sen yaklaş,
Günlük bütün dertlerinden uzaklaş...
*
Bak burada, tam burada duran var,
Paslı gece tınısından vuran var,
Küllü leke içinde düş kuran var;
*
Bedeni sende kalan da hapiste,
Nefesi dar, göğsü paslı kafeste,
Yorulmuş o ruhu sana adapte.
*
Tam burada biri var ki bilenmiş:
Gözlerine kara leke eklenmiş,
Bir tek seni seçip sana direnmiş.
*
Sana dolanmış sözleri özlüyor,
Kısık sesi gölgeleri gözlüyor,
Bir tek seni heceleyip söylüyor.
*
Kalbi sana dilenmiş, hep arıyor,
Küllü yara gibi ruhu sarıyor,
Bir tek seni isteyip de varıyor...
*
O iğreti suratlardan bıktım bak,
Biraz bizim masalımız olsun ak,
Sahte duran maskeleri yırt ve yak.
*
Kaldır bütün engelleri, kalbin aç,
Sisli cadde gürültüsünden de kaç,
Uzaklara mürekkepli leke saç...
*
Tam burada, bu yabancı diyarda,
Biri var ki gölge gibi duvarda,
Bir çatlak sesli ezgiyle kenarda;
*
Aklı senin zincirinde, nöbette,
Kimliksiz bir yolcu gibi gurbette,
Her zerresi çoktan sana adapte.
*
Tam burada biri var ki seçiyor:
Gözlerini sana dikmiş, geçiyor,
Bir tek seni karanlıkta biçiyor.
*
Sözlerini bir tek sana bağlıyor,
Tortu tutan hecelerle çağlıyor,
Bir tek seni söyleyerek dağlıyor.
*
Yüreğini sana sunmuş, bekliyor,
Kırgın nabzı her vuruşta tekliyor,
Bir tek seni dileniyor, ekliyor...