Kalbimin kapıları karanlık
Durmadan sonbahar kelimeleri üretiyor sokaklar
karanlık kapılardan kalbim
kendi kelimelerini arıyor
Un ufak olmuş yapraklar
sararmış gönüllerimizin uzun çığlığı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




tebrikler başarılarının devamını dilerim eda gonulcelen_038 coşkun ben
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta