Dün ve Bugün Şiiri - Yusuf Özdumanlar

Heyecanla oturduğum an geliyor aklıma
İlk defa yüreğime
Bir kelebek konmuştu soluk soluğa
Gökyüzünde güvercinlerin yaşadığını
Ve onca baharın
Yüzüne bakıp da yandığını
Henüz yeni anlamıştım
Henüz gençlik çağımda
Dilim damağım
Böylesine keskin ve derin
Böylesine ayaz eşiği bir sevginin
Tarifine kalkıştı, bocaladı
Oturdum bu masaya yıllar önce
Düşündüm
Nasıl bir ayna gösterir
Göğsümde
Seninle çağlayan kalbimi
Bulamadım
Şarkılar konuştu, perdeler aralandı
Eskilerden olur olmaz hatıralar dinledim
Bir an bile yüreğime dokunmadı
Derken uzaklara dalgın pencereme
Bir güvercin kondu su içmeye
Kanadından bir tüy döküldü güneşe
Ardından mânâ başladı
ruhumda yeşermeye
Elimin altında bir kaleme
dayandım bir düşkün gibi
inleye inleye

Ardından
İlk önce adını yazdım
Ve ilk şiirim bitmişti
Yıllar geçecekti
Ben adından daha güzel
Bitiremeyecektim hiçbir şiiri
Ve nihayet seni anlatmaya
Seni bağırmaya
Seninle yaşamaya bir yer bulmuştum
Çünkü sana giden her yol
Kapalıydı sevdiğim
Benim ateşten dağlarım
Karanlık kaldırımlarım vardı
Benim zemheriden bir beşiğim
Rüzgardan kesik ellerim vardı
Ben sana gelmek için
O ateşten dağları
Kesik ellerimle eşelerken
Karanlık yollarda
Karanlığı bu denli severken
Ne korkum vardı ne acı
Çünkü bir hayal doğmaktaydı
Hayalden âlâ gözlerinden

Yıllar sonra...
Yıllar sonra,
Ben aynı masa başında
Sensizliğin en derin kuytusunu
Bir uçurum soluğuyla
Derin derin içime çekip yaşamaktayım.
Etrafımda bir dünya dönüyor hızla
Ben içinde, ayaktayım
Başım dönüyor onca yaşanan
Onca yaşanmamış sözlere
Görmüyorlar sanki beni
Görmesinler de
Ben tüm bu hengamın
Demir soylu kafesine
Vicdanımı sığdıramadım.
Kimsesiz diye bir yaprağı
ezdiler de ezdiler
Feryadını duyuramadım
Baktım yüreğimin en nazlı
En çocuksu ve nazenin yerine
Sen vardın
Ardıma aldım bu zamanı
Sadece sen kaldın