Ne acıkmak, susamak, yaşlanmak yoktur,
Belki sanılandan hoştur bedensiz yaşamak.
Yetmiş yıllık ömür için bu yapılanlar boştur,
Bir ömür çalışmak, yaşamadan yaşlanmak.
Ten kafesimize ihanet bu, çekip de gitmek,
Bir ömürdür kiracıydık, bu ten kafesinde.
Birde ondan ayrılırken, hiç helalleşmemek,
Bu ruhumun densizliği, son nefesimde..
Dünya hayatını uzun sanma ey! Nefsim..
Ten kafesine girdiğim gün, sanki dün gibi.
Sende benim gibi geçimsiz ve aksisin,
Sanki derin kuyudan çıktın, Yusuf misali..
2026
Kayıt Tarihi : 3.10.2026 12:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!