Dümen Şiiri - Kasım Kobakçı

Odanın köşesinde duran yalan,
Gözleri kamaştırıp aklı alan,
Loşluk içindeki ruhları çalan,
Etrafa sadece gölgeler salan,
Umudu söndürüp geriye kalan.
Ben sana inanma diyorum hemen,
Abajur altında gizlidir dümen.
*
Dışına bakanlar asla göremez,
İçi karanlıktır ışık veremez,
Onun ipliğini kimse düremez,
Sırrına da akıllılar eremez,
Sahte abajurdur yüze gülemez.
Ben sana inanma diyorum hemen,
Abajur altında gizlidir dümen.
*
Dantelli kılıfı ne kadar güzel,
Altında saklanır kirli ve özel,
Uzanıp ona hiç dokunmaz bir el,
Işığı gizlerken yaratır engel,
Bu süslü yalandan hemen geri gel.
Ben sana inanma diyorum hemen,
Abajur altında gizlidir dümen.
*
Loş bir masada ufacık abajur,
Sanırsın ki orda hükümdar huzur,
Ama her yanında gizlenir kusur,
Işığı yorucu zihinler uyur,
Sadece oyundur sayılmaz uğur.
Ben sana inanma diyorum hemen,
Abajur altında gizlidir dümen.
*
Işıklar içinde sürer bir savaş,
Gizlice dökülür gözlerden o yaş,
Her gülen yüze sen deme arkadaş,
Sahtedir pırıltı sahtedir her taş,
Zehirli aslında yediğin bu aş.
Ben sana inanma diyorum hemen,
Abajur altında gizlidir dümen.
*
Köşede duruyor bırakmadan iz,
Alınmış nefesler tıkalı geniz,
Sanırsın bu ortam berrak bir deniz,
Aslında kirlidir kalmamış temiz,
Oyundan bihaber bekliyoruz biz.
Ben sana inanma diyorum hemen,
Abajur altında gizlidir dümen.
*
Geceyi süslüyor hep sahte hayat,
İçtiğin kadehler inan çok bayat,
Yüzündeki maske sadece sanat,
Işıklar altında kırılmış kanat,
Bu süslü gösteri aslında tokat.
Ben sana inanma diyorum hemen,
Abajur altında gizlidir dümen.