Zaman dedikleri o akıp giden nehir,
Hergün biraz daha eksiltiyor ömürden.
Şöyle bir bakıyorum da geride kalan yıllara;
Ne çok şeye "asla geçmez" demişiz,
Ne çok yükü ömür boyu sırtımızda kalacak sanmışız.
Şimdi bir gece vakti,
Unutma;
Hayat, sen karar verene kadar beklemiyor.
Sen susarken bir gün daha geçiyor,
sen sonra derken bir mevsim daha kapanıyor.
Ve farkına varmadan
ömründen koca bir parça kopuyor.
Ey ismini göğsümün en derin yerine ilmek ilmek işlediğim,
Gözlerini benden kaçırdığın o anlarda bile hücresine kadar bildiğim...
Sanma ki bu gidişle benden tek bir iz silinir ruhundan,
Sanma ki bu sessizlikten sana bir kaçış, bana bir yenilgi kalır.
En mutlu olduğun, "Kurtuldum" dediğin o en huzurlu anlarında bile,
Hayat...
Çoğu zaman yüksek sesle konuşmaz.
En büyük derslerini sessizlikte verir,
ve biz... genellikle çok geç anlarız.
Düşerken değil,
düştüğün yerde uzun süre sessiz kalınca büyürsün.
Yanımdasın, dokunsam ellerin ellerimde,
Ama ruhun çoktan firar etmiş başka iklimlere.
Nefes kadar yakın, bir ömür kadar uzaksın bana.
İnsan en çok kimin yanında durursa,
En büyük yalnızlığı da onun gölgesinde tadarmış meğer.
Sen hangi zamanda takılı kaldın sevgili...?
Böyle güzel sevilmek hangi adamın harcı?
Biz hangi yanlış çağa, hangi eksik zamana denk geldik böyle..?
Doyasiya sarılamıyorken bile sana,
Tek bir gülüşünü, o sıcacık bakışını
Bütün varlığınla üzerime deviriyorsun...
Biz seninle hiç aynı sokaktan geçmedik,
Aynı yağmurun altında ıslanmadık bile.
Ne bir çay buharında karşılaştı gözlerimiz,
Ne de aynı kentin rüzgarı dokundu tenimize.
Biz birbirimize hiç "hoş geldin" demedik ki,
Hiç sarılmadık, hiç sinmedi kokun üzerime...
Hoş Geldin Ruhumun Sızısı
Uzun ve yorucu yollardan geçip geldin, hoş geldin beyefendi...
İçimde kopan bu zarif telaşı, bu ani baharı
Sana hangi kelimelerle fısıldasam inan bilmiyorum.
Seni ağırlayacak saraylarım, süslü salonlarım yok benim,
Gönlüm fukara, odalarım vakit kadar dar aslında.
Gökyüzünü sığdırdığın kadardır ufkun,
Ne bir adım eksik, ne bir adım fazla.
Adım attığın yollar değil seni büyüten,
O yollarda neyi heybende tuttuysan osun...
Bir gülüşün ardına sakladığın kırgınlık kadar olgunsun,
Ve sil baştan başlayabildiğin kadar cesur.
Şimdi hangi sokağına sığınsam bu şehrin,
Ayak izlerimiz çıkıyor karşıma.
Biz seninle her şeyi tüketip ayrıldık, biliyorum.
Cümleleri yorduk, hikayeyi yarım bıraktık;
Birbirimizin canını acıta acıta kapattık o eski defteri.
Artık ne senin bana dönecek yüzün var,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!