Düğüm Şiiri - Evo Evrim

Ne sen "gel" dedin bana, ne ben "kal" diyebildim,
İkimiz de gururumuzun elinden tutup yürüdük;
Ama ayrılığı hiçbirimiz sevemedik...
Dayanamadım...

Sevgi vardı aramızda,
Öyle böyle değil...
İnsanın ömrünü tek kişiye emanet edecek kadar derin,
Bir ömrü tek bakışta yaşayacak kadar sessizdi.
Konuşamadım...
Dayanamadım...

Masaya çaylar geldi, kelimeler gelmedi.
Saatler geçti, zaman geçti,
Ama içimizden geçen o tek cümle
Dudaklarımızdan geçemedi.
Sustuk...
Dayanamadım...

Sen gözlerini kaçırdın benden.
Sonra bir an başını kaldırdın...
Kirpiğinde bir damla yaş vardı.
İşte ben orada yenildim.
Dağ gibi bildiğim adamın gözleri ıslanınca
Kalbim diz çöktü...
Dayanamadım...

Sarılmak istedim...
"Geçecek." demek istedim.
"Ben buradayım." demek istedim.
Ama gurur, sevgiden daha yüksek sesle susturdu bizi.
Konuşamadım...
Dayanamadım...

Kimse bilmedi;
Ayrılık bazen sevgisizlikten değil,
Sevginin fazla oluşundan olurmuş.
Çünkü en çok sevenler,
En çok incinmekten korkarmış.
Anlatamadım...
Dayanamadım...

Şimdi herkes sanıyor ki bitti.
Oysa biten biz değildik;
Sadece aynı hayata sığamadık.
Ben hâlâ bir yabancının kalabalığında
Senin sesini arıyorum.

Bulamıyacagımı bile bile bulsamda gel demiyeceğime emin halde
öyle derin bir istekle gözlerini sesini arıyorum
Tüm vaktımı sensiz senile yaşıyorum

Evrim