Dostum... Şiiri - Hasan Belek 2

Bildiğin o gidiş hayra çıkmadı,
Gözyaşım sel oldu, bendim yıkmadı,
Yüreğim köz oldu, yine bıkmadı,
Ateşin içinde kül oldum dostum.

​Yüzüme gülerken kuyu kazarmış,
Meğerse kaderi tersten yazarmış,
Sevenin bağrını ezip ezermiş,
Dikensiz sanılan gül oldum dostum.

​Sen "yapma" dedikçe inat eyledim,
Gönül meclisinde türkü söyledim,
Şimdi bu halimi kime neyledim?
Lisanı lal olmuş dil oldum dostum.

​Verdiği o sözler havada kaldı,
Gençlik ağacımdan meyvemi aldı,
Beni dipsiz olan deryaya saldı,
Rotası şaşırmış sal oldum dostum.

​Dağ idim eridim, düze karıştım,
Geceyle küs iken tanla barıştım,
Beyhude yollarda boşa yarıştım,
Çıkmaz sokaklarda yol oldum dostum.

​Bir pula satıldım pazar yerinde,
Yarası kabuksuz, sızlar derinde,
Vefasız olanın o gözlerinde,
Değeri bilinmez pul oldum dostum.

​Bakma sitemime, gönül yorgunu,
Yedim sol yanıma yağlı kurşunu,
Kaybettim hayatta ben bu oyunu,
Kul Hasan'ım garip kul oldum dostum...

Hasan Belek
05 12 2025-Akçay