Dostluk Sarhoşluğu Şiiri - Hamit Atay

Dostluk Sarhoşluğu

Bir kadeh umut kaldırdım dostluğa,
İçtim göz göze gülüşlerden,
İçtim sırt sırta verilen sözlerden…
Ve sarhoş oldum,
Dostluğun en yalansız haline.

Oysa bilmezdim,
Kimi tebessümde gizli bıçaklar saklı,
Kimi selamın ardında hesaplar var.
Sarhoş olmuşum dostluk şarabından,
Kimin gerçek, kimin sahte olduğunu
Görememişim.

Bir gece vakti anladım,
Yanımda sandıklarımın,
Birer gölge olduğunu.
Meğer dostluk dediklerim,
Çıkarın peşinde koşan yolcularmış.

Ama olsun!
Ben yine de dostluğu kutsal bildim.
Sarhoşluğu acıya dönse de,
Her defasında inandım,
Her defasında sevdim,
Her defasında bir kadeh daha kaldırdım,
Gerçek olmasa da…

Çünkü bilirim;
Dostluk olmadan hayat,
Çöl gibi kurak kalır.
Ve ben,
Bir damla bile olsa içmeye razıyım,
Dostluğun sahte şarabından.
Hamit Atay