Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İnsan işte..
Yalnız yaşamıyor, yaşasa bile, paylaşmak istiyor sevinci, direnci, en azından umudu..
İşte o zaman adı mutluluk oluyor, yaşamın..
Tebrikler Alev Hanım..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta