Dost Gibi…! Şiiri - Hikmet Güner

Sessizliğime dokunan bir nefes gibiydin,
yorgunluğuma değen bir omuz,
kalabalığın içinde bile yanımda duran
o görünmez sıcaklık…
dost gibi,
ama kalbime daha yakın bir yerden.
Konuşmasan da anlardım seni,
çünkü bazı insanlar kelimeyle değil
bakışıyla kurar bağı.
Sen de öyleydin işte;
bir bakışınla çözüldü içimdeki düğümler,
bir gülüşünle hafifledi omuzlarım.
Yol uzun olduğunda
yanımda yürüyen adım oldun,
gece çöktüğünde
içimi aydınlatan küçük bir ışık.
Dost gibi durdun yanımda,
ama dostluktan öte bir sıcaklık vardı sende.
Ve ben anladım ki…
bazı insanlar hayatına “tesadüf” diye girer,
ama “kader” diye kalır.
Sen de öyle kaldın içimde;
dost gibi başladın,
sevda gibi büyüdün,
kalbimin en sessiz yerine yerleştin.

HİKMET GÜNER
30/11/2019