Bazen dört duvara hapsedersin kendini,
Ve mutluluğun gelmesini beklersin.
Kimine saçma gelir beklemek, kimine isi yorucu.
Ama senin için hep hayattır beklemek.
Gündüzlerin gecelerine karışır,
İçtiğin sudan bile tat alamaz hale gelirsin.
Kendinle yüzleşir, ufacık bir çıtırtıdan bile korkar irkilirsin.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta