Dört Duvar Bir Ben Şiiri - Sinan Bayram

Kireç beyazı bir sükût çökmüş omuzlarıma,
Zaman, paslı bir çivi gibi çakılı kalmış duvarda.
Burada sesim, kendi yankısına çarpan bir kuş;
Kanatları tozlu, rüyaları firari bir yokuş.

Pencerem bir avuç gökyüzü, hüzün süzülür camdan,
Ben bu dar hacimde, vazgeçtim artık tamamdan.
Yalnızlık dediğin, eşyanın dile gelmeyen dili;
Sanki odadaki her gölge, eski bir dostun eli.

Adımlarım kısa, düşüncelerim uçsuz bucaksız,
Ruhum bu beton kafeste aslında çok amansız.
Dışarıda mevsimler devrilir, yapraklar dökülür;
Burada ise her gece, içimden bir şehir sökülür.

Ben miyim bu hücreyi karanlığa boğan,
Yoksa karanlık mı benden yeni bir ben doğuran?
Kilitli kapıların ardında, anahtarsız bir hürriyet;
Yalnızlığım, kendime sunduğum en ağır mülkiyet.

Sinan Bayram