İlk cemre düştüğünde;
Biraz ürkek, biraz utangaç
tutmuştum ellerini.
Papatyalar açmıştı çam diplerinde.
Kırlangıç yavruları uçmanın telaşı içinde.
Gonca yapraklarında çiğ taneleri,
her biri inci büyüklüğünde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




sevgili yaşar bey cok güzel bir şiir hele sizin yorumunuzla dinleyince daha da başka bence sizde bu yürek ve duygular oldukca 4. cemrede düşecektir ve mutlaka düşmelidir o güzel yüreğinize fulya
Okundukça okunası, insanın içine işleyen mükemmel bir şiir.... Umarım düşer:-))) Yürekten kutluyorum. Saygılarımla....
Askin cemresi düstümü yürege, böylesi güzel siirler yazdirir...Beden de baslayip ruhla birlesen...
Yürek taşmış hüzünlerle..... Umutla uyanış serpiştirilmiş son satırlara.... dördüncü cemre yeşersin gönlünüzce....Tebrikler.....
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta