Ben dört tekerlek üzerine bir sandık
Kansız,cansız,duygusuz ve düşüncesiz
Bazen bir kazan mısır,
Bir torba kestane yüklü bazen,
Gider giderdim iki elle omzumda.
Beyazıt’ın yokuşunu bilirim,
Aksaray’dan, Kumkapı’dan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta