Kimbilir ne kadar mutluydu
Yarınlardan umutluydu
Şimdi ise yatıyor hastanede
Gün be gün eriyip gitmede
Sonsuza giden yolun ağzında
Dönüp duruyor yatağında
Boynu bükük çaresiz
Bir hastalığın ağında
Yalvarıyordu içinden
İyileşmek için
Dua da ediyordu ilkin
Kolay değil vermek
Tatlı canını
Teslim etmek bedeni Azraile
Hiç görmeden baharını
Gözleri kısık
Yine de yüzü güleç
Belli ki duyuyordu
Bana ihtiyaç
Bakıyordu mahsun
Öylece muhtaç
Uzattı ellerini
Utangaç
Dilek Aygün
Kayıt Tarihi : 14.10.2026 23:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sene 1984 Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Dahiliye diyabet bölümünde yatan Dr.Yüksel Olcaysoy anısına yazılmıştır.Öldüğünde 41 yaşındaydı.Mekanı cennet olsun. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayanlara kapak olsun. Şiiri yazdığımda 16 yaşındaydım. Şiiri Arranjman Yılmaz Simav düzenlemiştir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!