Donmuş Vicdan Şiiri - Mehmet Emin Palmanak

Ey dünya, sen bir ceset yiyicisin.

Kobanê’de çocuklar donarken
Sen hâlâ kahkaha atıyorsun.

Bir çocuğun nefesi kesiliyor,
Parmakları cam gibi kırılıyor soğuktan,
Senin içinse sadece bir sayı,
Bir satır haber,
Geçerken silinen bir bildirim.

Sen “insanlık” diye bağırırken,
O çocukların gözleri kapanıyor,
Ve sen hâlâ susuyorsun.

Vicdanın yok,
Sadece ekranın var.

Kalbin yok,
Sadece like’ın var.

Elin yok,
Sadece scroll’un var.

Onlar dondu.
Sen seyrettin.

Ve bu, senin en büyük suçun:
Var olman.
Susman.
Devam etmen.

Şimdi uyu rahat rahat.
Çocuklar uyuyamadı zaten.