Toprak aldı tenimi, sustu dilim, hecemle,Karıştım sese, renge o en son gecemle.
Yok olmak ne kelime, her zerrem cana döndü,
Bir fidanın dalında yepyeni güne döndü.
Köklerimden su içti ormandaki ceylanlar,
Yaprağıma gizlendi sırrı bilen hayranlar.
Bir kuşun kanadında gökyüzünü boyadım,
Yüz bin yıl rüzgâr oldum, dünyayı adım adım...
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta