Geceler anlamsız, günler ızdırap,
Yediğim ekmek alev, suyum kezzap,
Gözler sonsuz bir boşluk, sözler azap,
Ne bıraktın ardında dönde bir bak.
Dağlarım ıpıssız, yollar yolcusuz,
Hanlar bomboş, sefil hancı aç,susuz.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta