Ölüm gibi birşey..
Sevda, şehir kendi kalbini unuttuğunda başladı.
Sokak lambaları dua eder gibi titriyordu.
Sen,
bir aynanın içinde çoğalan ışık gibiydin.
Bakınca çoğalan,
Hangi rengimsin sen, söyle.
Seni neye boyasam eksik kalıyor.
Mavi desem deniz itiraz ediyor,
Kırmızı desem kalbim fazla biliyor seni.
Bir boşluğa savursam adını,
Rüzgâr gelip cebime bırakıyor yine.
Yetiş ömrüm,
ardımdan yürüyen zamanın ayak sesleri var.
Geceye kapandım.
Uzadıkça uzayan geceler,
adını söylemeden beni çağırıyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!