İlkokulda, 'dolap' kelimesinin 'd' ve 'p' harflerini birleştirip yuvarlak bir insan yüzü çizerdik.
Sonra kocaman gülümseyen bir ağız eklerdik. Nereden bilebilirdik ki her gülen yüzün ardında iyi bir insan olmadığını?
Biz çocuktuk; o zamanlar gülümseyen herkesi iyi sanırdık.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta