Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Hep, bir taşın soğukluğuna yaslı sırtım
Dalga boyu yalnızlıklarım vurdukça kıyılarıma
Masum kaçışlar düşüyor aklıma köpük köpük
Ama benim hiç ayak izim yok kumsalda…
Dizeleriniz çok sarsıcı ve içtendi...Kutlarım sevgiyle...Nurdan Ünsal
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta