Dokunsan Şiiri - Birsessiz Sair

Dokunsan kanadım kırılır,
Belki de en çok senin yanında savunmasızım.
Saçlarını sevsem sevgim acır;
Kalbim bile seni ses çıkarmadan sever,
Çünkü sen hep içimin tam yerindesin.

Nefesin değse dağılır içimde sakladığım güç;
Bir adım daha yaklaşsan
Bütün yaralarım yerinden konuşur.
Ama yine de senden yana düşer içimdeki her yol,
Çünkü kalbimde en sessiz yere sen kurulmuşsun.

Geceleri yokluyorum içimdeki karanlığı,
Her sessizlikte biraz daha sana çarpıyorum.
Gözlerin değmese bile
Gölgen dokunuyor ruhuma;
Kendi içimde sana dönüşen
bir kırılganlık büyütüyorum.

Ben seni düşünürken bile inciniyorum,
Sanki adını anınca tenimde ince bir çizik kalıyor.
Yine de vazgeçemiyorum;
Çünkü içimdeki en temiz yer
Senin sesinle aydınlanıyor.

Ne zaman kendimi toplasam
Bir bakışınla yeniden dağılmaya razıyım.
Belki de tüm cesaretim
Sana kırılmayı göze alacak kadar büyük;
Ve tüm korkularım
Senden uzak kalmayı kaldıramayacak kadar derin.

Seninle tamamlanan bir sessizliğim var,
Kimsenin duyamadığı bir iç sığınak.
Orada yalnızca adın yankılanıyor;
Kim dokunsa dağılır,
Kim yaklaşsa gölgeme bile değemez.

Çünkü ben,
Kırılmaktan korksam da
Hâlâ sana yaslanacak bir omuz arıyorum.
Ve biliyorum:
Savunmasızlığımın sebebi sensin
Ama aynı zamanda tek ilacısın.

Ve şimdi biliyorum:
Ben en çok sana dokunamadığım yerde eksiliyorum
Yine de bütün kırılganlığım
Sessizce adını tutuyor içimde.

Çünkü kalbim,
Kırılmayı göze aldığı tek yeri
Zaten çoktan seçmiş Seni.