Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İşte budur ;))
Gökhan can yorumun kime ait olduğunu biliyor musun :)) ben aynı soydan bir elçiyim sadece ;))
Ah, güzel ruhlu çocuk...
Söyle bana şimdi,
Dokunsam ben, dokunmasam insanlığım yanacaksa, ne yapmalı/yım...
Bazen, inan düşünmeye bile gücüm yetmiyor...
Ne zaman sona erecek bu savaş'lar...
Nasıl da mutlu oldum, büyümüş, kendi gibi kalemi de olgunlaşmış, genç ve pırıl pırıl şairimin...
Nicelerine inşaAllah...
Sevgimle...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta