Doğuş Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Her sabah yeniden doğar mı insan
Bilmem
Ama bu sabah,
Sisli camın ardında süzülen ilk ışık,
Yeni bir dünya kuruyor gözlerimin önünde

Güneş doğuyor
Önce usul sonra alaz alaz
Toprak uyanıyor
Kuş kanatında terli bir sabah ezgisi
Hayat mı doğuyor yoksa ben mi?

Çünkü her gün doğuşu
Küllerinden kalkan bir alev gibi
Her doğan gün
Biraz daha fazla hatırlatıyor
Yaşamak, bir sabah daha kalkabilmek işte
Ufukta yarım yamalak da olsa
Bir ışık görebilmek

Güneş toprağı ısıtır önce
Sonra suyu
Sonra da ağacın öz suyunu
Sonra bir çocuğun göğsündeki son baharı
Hayatta öyle
Karanlıkta bir çift göz
Seste titreme
Avuç içinde terleyen bir "belki"ile başlar

Güneş doğarken toprak kükrerse eğer
Hayat içimizdeki sessiz çığlıktır
İkisi de kanatır bazen
İkisi de usul usul büyütür

Ve işte orada dururum her sabah
Güneş yeniden doğsa da
Benim içimde bir yerlerde küllenen bir şeyler
Hala alev alıyor...