Doğumumla başlar yalnızlığım
Onüçümde babamı kaybederim
Onbeşimde Allahımı bulurum
Nihayet yirmibeşimde iki kişiyim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yetmiş beş yaşındfa iki kişi?
Şiir olarak ilginç...........
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta