Doğdum.
Çocukluğumun saflığını bıraktım sonraya.
Gebe kaldığım onca acıyı doğurdum.
Biri çocuğum oldu.
Sevdim, sakladım.
Anne şefkatiyle kucakladım.
Oğlum,
Ben bugün çocuğumu boğaza düşürdüm.
Şimdi tüm acıların ağlama vakti.
Kalpleri atarsa çıkaracağım tüm pilleri.
Yavrum,
Masumiyetinle besleniyor yurdum.
Sen bugün ebelerin kucağını buldun.
Başladı geçmişin, gelecekten kovuldun.
Sustum.
Durdum.
Baktım ve sordum;
'Hangi caddenin kaçıncı sokağından dönsem sağa,
Ulaşabilirim yalnızlıkla beslenen leş kargasına?
Ve sokulabilir miyim o zaman,
Sevgi'li inanışların peşinde koşan insanlar arasına? '
Doğdum.
Ve durdum.
Herkes gibi, ölümdür sonum.
Ve herkes gibi aldanıyor solum.
4üç10 | 22:55
Mercey.
Kayıt Tarihi : 18.3.2011 22:38:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!