Pusatını çekmiş nere gidersin?
Daha var kavgaya zaman be İlkay!
Yoksa sen de sürgünlere gidersin.
Bu çağ çetin, bu çağ yaman be İlkay!
Bu çağ ki Türkkan’ı zindana attı.
Çelikten göğsünü deldi, kanattı.
Devrilince yere öldü zannetti.
Yine de ölmedi, Türkkan be İlkay!
Bu çağ ki kimlere oyun etmedi.
Kimleri ardında koyun etmedi.
Bir bizi gütmeye gücü yetmedi.
Esirgeyen Rabbe kurban be İlkay!
Kılıçsız, pusatsız, yalın ve atsız…
Senden evvel kavga verdiydi Atsız.
Ne çileler çekti hiç kabahatsiz…
Eğmedi başını bir an be İlkay!
İşte mazi, işte fikir, işte iz…
İlteriş Han, sana direnişte iz.
Bir gün birleşince hep o izde biz
Kopacaktır yine tufan be İlkay!
Kılıçlar kınlardan çıkacak yine
Balkırlar misali çakacak yine
Saplanınca düşman gövdelerine
Kana doyacaktır meydan be İlkay!
Bilirim senin de kanın delidir.
Nabzına hız veren cengin yelidir.
Al kanın yurt için dökülmelidir
Ne var ki az daha dayan be İlkay!
Ordumuz hücuma kalktığı anda
Şahlanıp bozkurtlar zincir kıranda
Hep birleşeceğiz elbet Turan’da.
Turandır bize öz vatan be İlkay!
Kayıt Tarihi : 15.11.2026 17:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!