Diz Çökmedim Şiiri - Serpil Koçar

DİZ ÇÖKMEDİM

Fısıltım bile bir çığlık olmuş
Yankılanıyor gecenin karanlığında
Çünkü ben sustukça
İçimde dağlar ayağa kalktı.
Beni kırdınız sandınız,
Oysa ben İçimdeki cevheri işledim acılarımla.

Her darbede biraz daha sertleştim,
Her ihanette biraz daha doğruldum.
Yıkılır dediniz ama yıkılmadım.
Yalnız kalır dediniz.
Ama yalnızlığımı siper ettim ben kendime
Korkar dediniz.
Korkuyu dizlerimin dibine oturttum.

Ben hiçbir zaman
Bu hayatın zorluklarına karşı
Diz çökmedim.

Rüzgâr savurdu beni bir yaprak misali
Fırtına sert esti, üstüme yürüdü,
Gece en karanlık yüzünü gösterdi bana
Ama ben
Kendi ışığımı içimde yaktım.

Kimseye boyun eğmedim.
Hiç kimseye.
Başımı eğdiysem
Bir tek Rabbimin huzurunda eğdim.

Çünkü bilirim,
Kul karşısında eğilen
Kendi gölgesini bile kaybeder.
Ben gölgemi de
Yaramı da kedim taşıdım,

Onurumu sırtımda değil,
Yüreğimin tam ortasında taşıdım.
Şimdi fısıltım çığlığa dönüştüyse
Bu yalnız bir öfke değil
Bu bir direniştir hükmü Rabbime ait olan bir sabrın savaşıdır.

Siz beni küçümserken
Ben kendimi büyüttüm.
Siz susmamı beklerken
Ben içimde bir çağ başlattım.

Ben düşersem dizlerimin üstüne düşer,
Oradan daha sert kalkarım.
Ben susarsam fırtına birikir içimde
Ve estiğinde
Ne gece dayanır bana
Ne de karşıma dikilen ordular.

Adımı kendi ellerimle göğe kazıyacağım
Ve dik duruşumu sizi titreten
Bir iz gibi ruhunuza bırakacağım.

Ben diz çökmem çünkü benim tarafım hakikattir.