" Diyemedim Ben. Şiiri - Mustafa Taşkanat 2

" Diyemedim Ben

Söyledim sırrımı kırık sazıma,
Hatır kâr etmedi yürek sızıma.
Bir hayırsız oğlum, iki kızıma,
Neler çektiğimi diyemedim ben.

Sırrım keser oldu nice demiri,
Sükûtum şahittir Hakk’ın emiri.
Bir hatıra vakfettiğim ömürü,
Kahredip kimseye diyemedim ben.

Çileyi yük ettim garip başıma,
Dertler otağ kurdu bu gözyaşıma.
Bir dost bulamadım sırdaş yanıma,
İçimden geçeni diyemedim ben.

Ne bahar yüzüme güldü ne yazım,
Yaralı gönlüme yetmedi sazım.
Kaderin elinde soldu niyazım,
Hangi hâlde kaldım diyemedim ben.

Bir lokma bir hırka, ömür tükendi,
Gönlümün ocağı küllenip söndü.
Dost diye sarıldım bağrım incindi,
Kim vurdu gönlüme diyemedim ben.

Evlat diye verdim canım özümü,
Gözümden sakındım iki gözümü.
Kırdılar dalımdan son filizimi,
Yandım da kimseye diyemedim ben.

Ne bir hâl soranım ne kapı çalan,
Derdime dermanım olmadı kalan.
Gül diye uzattım, dikenler alan,
Bahtımın çilesin diyemedim ben.

Geceyi yastıkla dert bölüşürdü,
Sessiz gözyaşlarım beni üşüttü.
Her geçen ömrümü benden düşürdü,
Nasıl tükenişti diyemedim ben.

Kaderin yükünü çektim sabırla,
Yürüdüm ömrümü Hakk’a hamd ile.
İsyanı yakışmazdı benim dilime,
İçimde feryadı diyemedim ben.

Der derdivar; dünya yalan kervandır,
Her gelen yolcudur, her gün devrandır.
Hakk’ın huzurunda gerçek divandır,
Kuldan gördüğümü diyemedim ben.

Ozan Derdivar (Vuslat)