Dîvane Şiiri - Ahmet Hamdi Ceylan

Gönlüme düşen nûr ile ahvâl misin sen?
Bir bakışınla yanan bir hayâl misin sen?

Her gece adınla uyanan bu kalb-i garib,
Sinesinde saklı duran bir suâl misin sen?

Bir gülüşünle çözülür bin düğüm-i firkat,
Ömrüme düşen en güzel visâl misin sen?

Sözlerin rüzgâr gibi esip geçer içimden,
Kalbimde kalan en derin ihtimâl misin sen?

Bir ânına bin yıl verilir ey yâr-i latîf,
Zamana sığmayan gizli cemâl misin sen?

Gözlerinle yazılır içimde eski bahar,
Kışımı unutturan tek kemâl misin sen?

Aşkınla yanarken bile huzur bulur gönül,
Ateşten değil, nûrdan bir misâl misin sen?

Ben sensiz eksik bir cümle gibi yarım iken,
Beni tamamlayan tek ihtişâm misin sen?

Bir ömür beklenen ama gelmeyen düş gibi,
Hem yakın hem de uzak bir hayâl misin sen?

Ceylanî der ki: "Aşkınla divâne olur insan,"
Kalbimde ebedi kalan bir cemâl misin sen?