Distopik Şiiri - Kenan Gezici

Karanlık bir yer, karanlık bir dünya.
Toprak altı diri diri gömülen sayısızcası var.
Işık bedenimi kesiyor, esir ruhum karanlığa.
Razı değilim, nasıl razı olurum buna.
Kimin sesi yok, nasıl çıkıyor bu çığlık.
Yoksa gömülürdüm toprağa.
Mutluluk yutkunamadığım çığlığım.
Bilmem ben sahicisini.
El aman kuyuya atanlar diz çöküyor şimdi,
Peh ölüler dirilse , sürünecek kim.
Yer helvadan putunu inanmış görünen.
Kim kimdir belli değil asıl karanlık bu.
Ne yapsan boş fazla sürmez bu halt.
Korkma ki korkuların olmasın silah.

Kenan GEZİCİ 16/09/2026