Dipnot Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Bugünlerde
kendimi takvim yapraklarına sıkışmış
bir dipnot gibi hissediyorum;
öyle gerekli, öyle gereksiz,
adı yazılmamış bir parantez içi.
Bir yere ait değilmişim hissi.
Kalbimde belli belirsiz tiktak sesleri,

Akrebin ucuna takılmış kirpiklerimle
zamanı kanatıyorum.
Oysa zaman,
avuçlarımda duruyor sanıyorum
ve ben
durduğunu sandığım yerde eksiliyorum.

Gözlerimde kırık aynalar;
her parça başka bir yüzümü çoğaltıyor.
Dilimde paslı bir mazi,
her hece ağzımda eski bir sır.
Ayak parmak uçlarım
kaçmak isteyen bir rüzgâr gibi titriyor.
Ben, kelimesiz bir alfabenin
kayıp harfiyim;
okunmadan silinen.

Karanlığın içinde minicik bir mavi taşıyorum.
Gece, cebinde yırtık umutlarla gezen bir terzi
ama ben
kendi söküğümü dikemiyorum.
İçimdeki boşluk
ipliği olmayan bir iğne gibi.
Sokak lambaları
uykusuz gözlerimin tek bekçisi.
Soğuk bir yara bandıyım,
yarayı tanımayan.
Yönünü kaybetmiş bir pusulayım;
hep içime dönüyor ibrem.

Gözlerimin içinde
çiçek açmayı unutmuş bir bahar var.
Camdan merdivenlerim kırılıyor
her çıkış denemesinde.
Göğsümde acıların ıslak paltosu,
ağır ve üzerime yapışık.
Bitmeyen bir çile değil belki bu,
belki de
henüz yazılmamış bir mevsimin eşiği.

Belki bir gün
takvimin tam ortasına düşer adım.
Mutluluktan önce yazılır,
Belki de kocaman bir soru işareti olarak
kalırım
Kendini arayan bir beden gibi
Kimbilir.
23.02.2026 16:59