Dinle... Şiiri - Gece Gözlü

Dinle...

​Bak, yine esiyor o rüzgâr pencereden,
Yine senin gölgen düşüyor odanın sessizliğine.
Oysa ben çoktan ezberledim yokluğunu;
Sen gittin gideli, sol yanım hep eksik, hep kesik bir cümle.

​Etme beni tehdit...
Korkutamaz artık beni ne ayrılık, ne de bu ıssızlık.
Sevdanın ucu dediğin, yüreğimin ortasına öylesine çakılı iki paslı çivi;
Dokunsan kanıyor, sussan içime akıyor.

Sözler lal oldu, diller düğüm...
Zaman sağlık portalı, ömür koca bir hiç.
Var git sen... Zaten gelmezsin artık, biliyorum;
Dilin mühürlü, yollar kapalı, biletimiz kesilmiş bu karanlık şehre.

​Gittin ya...
Arkanda dipsiz, koca bir kuyu bıraktın.
Öyle derin ki, sesim bile bana yabancı, sesim bile bana düşman.
Ben kaldım...
Fincanın dibinde kalan zehirli reyhanın acısıyla kavrula kavrula,
O lavanta bahçesindeki eşsiz ama sensiz manzaranın orta yerinde,
Bile bile yandım, bile bile suskunluğa gömüldüm.

​Bak ne oldu biliyor musun?
Bir anda ritmi değişti bu yorgun, bu deli kalbimin.
Ne zaman adın sızsa geceye,
Göğüs kafesimi dövdü uykusuzluğun dalgaları.
Rüzgârda özgürce uçuşan o saçlarında rehin kaldı bütün hürriyetim;
Sen rüzgâr olup savruldun âleme,
Ben bu kuyunun dibinde, kendi kadınıma yabancılaştım.

​Artık seslenmiyorum sana...
Kimi gidişlerin dönüşü,
Kimi kırıkların onarımı yoktur.
Sen kendi dünyanda kal,
Ben kendi kuyumda...

Nasıl olsa bir gün, bu paslı çiviler sökülür bu kadının yüreğinden;
O gün, işte o gün,
Ne sen kalırsın bu hikâyede,
Ne de benden geriye kalan bu ağır, bu asil hüzün.