Dimdik ayakta kalanlar... Şiiri - Necmi ...

Karanlık çökerken en azından bana haber verebilirdi. Canı sağ olsun.

Caddenin dükkan ışıkları parladı. Sarı kırmızı mavı. Bazı dükkanlar erken kapadılar. Sessizce dağıldı işletenler.

Insanlar bu hayat pahalılığından ışık yakmıyorlar artık. Hatta kombi borularından bile ses seda gelmiyor. Pencereler akan zamanda dılsiz nehirler gibi perdeleri çekik durağanl

Bazen böyle anlarda kaybolduğum hissine kapılıyorum. Gözlerim alıştı çevreye. Kulaklarım araba seslerine isyan etmiyor artık.

Otobüs vaktine neredeyse bir saat var. Emekli taksicı geldi. Ayak üstü lafladık. Her gün bin liranın üstünde depoya benzin atıyormuş.
Zor. Gezmek tozmak tatil.yapmak.varken habire
çalış. Nereye kadar. Bazen eski meslekdaşim
Mehmet Resul ustama benzetiyorum kendimi.
Akşam.otobüsle.evine dönerken oturduğu koltukta gözlerini kapamış. Yolcular uyuyor sanmışlar. Son durakta durumu anlamışlar. Kalp krizinden gitti ustamız.

Mirasçıları daha gömülmeden atölyesini talan ettiler. Aletlerini değerlı el işlerini elmaslarını kasadaki parasını silindirleri mıhlama.kalemlerini eğelerini iş yapmak.için biriktirdiği altınları gümüşleri hepsini alıp.götürdüler.

Geriye bir kaç kişi kaldık. Tekne kalıntıları olarak.
İyı adamlardı.İyi ustalardı. Dürüstlerdi. Ahlaklıydılar. Anlayacağınız şanslı.nesildik

Şimdi olanlara yaşananlara bakınca midemiz bulanıyor. Tiksiniyoruz. Alın teri ďökmeyenlerden üretmenin kutsallığını.bilmeyenlerden...