Bir tepenin başındayım şimdi.
Uçsuz bucaksız bozkır da.
Gözyaşlarımla dokuduğum
İnce bir ipek misali,
Umutlarımı, hayallerimi,
Bağlıyorum dilek ağacına.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




tema ve işleyiş özgündü...
sevgi ve umuda dair anlam yüklü dizeler...
saygılar yüreğinize ve kaleminize..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta