Dilek ağacı 1 Şiiri - Barış Kaya

Bir ağacın gövdesine
adımı değil,
umutlarımı kazıdım bugün.

Rüzgâr okur mu bilmem,
bulutlar anlar mı,
ama yapraklar saklar sırlarımı.

Her dalında
yarım kalmış bir dilek,
gecikmiş bir gülümseme,
susmuş bir “keşke” asılı.

Kökleri toprağın kalbinde,
benimkiler geçmişte.
İkimiz de
unutmamayı öğreniyoruz yavaş yavaş.

Bir dilek bıraktım en ince dalına:
Kırılmasın diye umut,
solmasın diye sevgi,
yorulmasın diye insan.

Gece olunca
yıldızlar gelip konar üzerine,
her biri bir “olur belki” fısıldar.

Ve ben,
her sabah yeniden
o ağacın gölgesinde
kendime inanmayı öğrenirim.