Dil Aynası Şiiri - Veysel Sağdıç

Dil hislerin mütercimi ruhuma bir muhteşem ayna
Dilde dil ile değil derdimiz; asıl dilden çıkan mana
Kelam; kimden, kime, makam-maksadı ile çıkar kantara
Bakır mı altın mı; söz mihenksiz sürülmezki pazara

Hikmetsiz sözden geriye kalan, aldatıcı bir his
Gizlenir hakikat, orta yerde yalnız kalır her nefis
Anlık bir dirhem lezzeti, ebede tercih eden müflis
Hissiyat hakimken İstikbal karanlık,hakikat hapis

Ahir zaman çarşısıdır, bir olmuş sanki bütün alem
Sözler Silik; kim Arif kim cahil; ekseri çalakalem
Ata et Aslan’a ot, na ehile söz, billahi verem
Kelam aynı olsada; sana köz olan, bize merhem

Herkes mahrem değil, manalar kalpten çıplak çıkmasın
Tasvirin hak üzre olsun. Töre, ahlak, edep kalkmasın
Hak ise sözün, vaktinde söyle kışa kalmasın
Ya doğruyu söyle, yahut sus, taki hakikat yaşasın

Tüm kainat Allah derken sen başlama besmelesiz
Kalp aine-i sameddir, girilmez her vakit yerli yersiz
Her kalpte bir Nefis, aynı ile alaşa at, binilmez ki eğersiz
Hazer et, Nebi’nin nazırda müminin kalbi Kabe’den aziz

Veysel Sağdıç
23.07.2018
İstanbul