Dikeni öptüm Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Aynada ben benim, yüzlerde başka,
Bu yorgun gönlümün dermanı yoktur;
Kimse bilmez nasıl yandım bu aşka,
Yanık türkülerin divanı yoktur.

Dost diye sarıldım, el oldum ele,
Yandım da kül oldum, düşmedim dile;
Alnımda yazılı kara bir çile,
Silmeye kimsenin fermanı yoktur.

Hak'tan gelen her şeye boyun büktüm,
Gülü sevdim, dikenini de öptüm;
Ne dünyaya kızdım, ne kula küstüm,
Fânî ömrümün bir nişanı yoktur.

Kimi mal peşinde, kimi şanında,
Kimi de kibrinin kör zindanında;
Ben gönül aradım insan yanında,
Gördüm ki çoğunun vicdanı yoktur.

Yel esti, savurdu ömrün yaprağın,
Gül açmadan soldurdu gönül bağın;
Söndürdü sevdanın yanan ocağın,
Bu dünyanın tatlı lisanı yoktur.

Gözümde yaş değil, içimde sel var,
Her yaraya merhem olacak el var;
Sabreden kul için açılan yol var,
Şafaksız gecenin imkânı yoktur.

Garip kuş misali konarım dala,
Gönül bağlamadım yalana, mala;
Bir lokma, bir hırka yeter bu yola,
Kanaat bilenin noksanı yoktur.

Dünya malı için ömür verdiler,
Gece gündüz altın, gümüş dediler;
Sonunda bir kefen ile gittiler,
Gidenin ardından kervanı yoktur.

Kibirle yürüyen menzil bulmamış,
Eğilmeyen başa bir taç konmamış;
Sarayda doğan da sonsuz kalmamış,
Toprağa dönenin unvanı yoktur.

Bu yol uzun, yolcu yorgun, yük ağır,
Her sabah gönlümü umut çağırır;
Dilimde bir dua, gönlüm yalvarır,
Hak kapısı açık, zamanı yoktur.

Gönülden gönüle bir köprü kurdum,
Her bir garibin kapısında durdum;
Kırık gönüllerin hâlini sordum,
Gönül yapanın hiç ziyanı yoktur.

MAHMUT der ki: Sakın incitme canı,
Gönül Hakk'ın evi, aşkın mekânı;
Sevgi ekmeyenin olmaz harmanı,
Sevgi olmayanın imanı yoktur.