Devletin Hanına Vardım Şiiri - Emrullah ...

Devletin hanına vardım bu gece,
Kapıda doğruluk, içerde bilmece,
Hak hukuk dillerde kalmış eğlence,
Haramı helâlden sayanlar gördüm.

Kimi müdür olmuş, kimi baş olmuş,
Daha dün aç iken bugün taş olmuş,
Devletin kesesi ona aş olmuş,
Doydukça sofrayı soyanlar gördüm.

İhale dediler, üç beş baş geldi,
Zarf daha açılmadan alan belliydi,
Kâğıtta rekabet, gerisi hileydi,
Kırk türlü hesaba uyanlar gördüm.

Dayısı olanın yolu düz gider,
Gariban ömrünü tüketir de bekler,
Ehli olan dışarı, yakını girer,
Sonra liyakatten sayanlar gördüm.

Kimi makamında gönül avında,
Kimi sekreteri sevda bağında,
Evde hacı olmuş, iş otağında
Her çiçekten balı soyanlar gördüm.

Karısı evinde sofrasın düzer,
Beyimiz şehirde ceylanlar süzer,
Sonra cuma günü ön safta gezer,
Secdeyle günahı yuyanlar gördüm.

Kimi kız peşinde, kimi mal derdi,
Kimi dostlarına kadrolar verdi,
Bir garip kapıda dilekçe iletti,
Aylarca peşinden koşanlar gördüm.

Arabası devlet, benzini devlet,
Yemeği devlet, gezmesi devlet,
Kendi işi olunca mübarek hizmet,
Millete gelince sayanlar gördüm.

Mühür ele geçti, bey oldu adam,
Dün selâm verirdi, bugün vesselâm,
Kapısında bekler mazlumla avam,
Kendini padişah sayanlar gördüm.

Bir koltuk uğruna dostunu satan,
Üste başka, alta başka dil tutan,
Akşam dedikodu, sabah saf tutan,
Bin yüzlü gömlekler giyenler gördüm.

Kimi dosya saklar, kimi iz siler,
Kimi suçu görür, başını eğer,
“Bana dokunmasın” der de geçer,
Dilsiz şeytan olup duranlar gördüm.

Yetimin hakkından lokmalar alan,
Sonra “çok şükür”le sofradan kalkan,
Hacı, hoca diye ortada salınan,
Hakk’ı dil ucunda ananlar gördüm.

Bre gafil, makam babandan mıydı?
Şu devletin malı anandan mıydı?
Garibin gözyaşı sudan mıydı?
Âhını tutmaz sananlar gördüm.

Aksekî der, defterin dürülür bir gün,
Ne genel müdür kalır ne başkan o gün,
Mühürler susar da konuşur o gün,
Kendi hesabından kaçanlar gördüm.

Bir kara toprağa varınca yolun,
Ne kartın sorulur ne makam yolun,
Hak terazisinde tartılır hâlin,
Bir pula dünyayı satanlar gördüm.