O yalnız kaldığımı hissettiğim zamanlar gibi kötüydü her şey. Yorgunluk, yalnızlık, yalnız olma korkusuyla bürünülmüş her gün gibi… Kötüydü her şey. Kimse olmadığında anladım. Kimse sormadığında anladım. Kimse varlığını hissettirmediğinde anladım. Kendi başıma duracağımı, her zaman kendi başıma olduğumu, hep yalnız kalacağımı… Hayvanlardı belki de beni yalnız bırakmayan. Hayvanlardı belki de sevgiyi ve huzuru, yanında birinin olduğunu hissettiren.
Arsipel RenKayıt Tarihi : 20.11.2026 06:15:00
Şiiri Değerlendir
Burada kelimelere dökülen her şey bana ait. Her cümlede bir parçam, her şiirde benden bir iz var. İzinsiz alıntılanmasını, kopyalanmasını veya başka yerlerde sahiplenilmesini istemiyorum
Hikayesi:
okur bu hikayeyi derinden hisseder hikayesine gerek yok


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!