dalbudak nefesim ufukta sürgün
gözlerim beynimi aşan hür yılan
kısık koridorlarına ulaşıyorum
rüzgâra dönmüş dilin
isyan, ağzımda geceyi büken
efil soluğun saçlarımı karıştırıyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




kalemine sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta